-A
A
A+
‘Eline was vier jaar toen wij op zoek gingen naar een nieuwe school. In de gesprekken met artsen en therapeuten kwam de naam Sint-Gerardus naar voren. Het kwalitatief aanbod en de combinatie school-dienstencentrum werden geprezen. Wij hadden tot dan nog nooit van Sint-Gerardus gehoord. Maar al vlug bleek dat het voor heel wat mensen in de regio wel bekend was. En opvallend: iedereen was erg positief.
Inmiddels zijn we 9 jaar verder. Ons tienermeisje vertrekt nog steeds met een glimlach richting Diepenbeek waar ze nu op het BuSO zit. Wij zijn zeer tevreden en raden Sint-Gerardus echt aan! In de eerste plaats omdat Eline er een zeer goed schools aanbod krijgt met heel veel activiteiten. Maar vooral ook omdat wij in heel wat zorg worden ondersteund en ontlast. Het MFC en de sociale dienst volgen systematisch alles goed op. Denk maar aan medische controles, opmeten en aanpassen van hulpmiddelen, nieuwe aanvragen, tandheelkundige opvolging, voorschriften, hippotherapie,…
Wij zijn er als ouder op ons gemak! Blij dat Eline zo tevreden is op school. Vol vertrouwen dat goed voor haar wordt gezorgd. Die gemoedsrust en dat vertrouwen zijn voor ouders van een zorgenkind van enorm belang.’
‘Ik geef graag les op Sint-Gerardus omdat ik het fijn vind om op maat van het kind te werken. Mijn mooiste herinneringen en ervaringen heb ik met leerlingen die het bijna opgegeven hebben en die dan toch terug aan leren toekomen. Vaak is dat mogelijk door de druk weg te nemen, door alternatieve manieren van lesgeven en inoefenen. Bewegend leren is er hier een mooi voorbeeld van. Of het inzetten van een klashond. Sophie, onze verpleegkundige bracht haar hond eens mee om een leerling uit zijn schulp te krijgen. Dit was zo een mooie ervaring voor zowel het kind, als voor ons als begeleiders dat we besloten om de hond vaker in de klas te laten. ’
‘Het doet ontzettend veel deugd onze leerlingen te zien groeien, letterlijk en figuurlijk. Ze krijgen hier kansen en worden mede omringd door de goede zorgen van het MFC. We proberen zoveel mogelijk gewoon onderwijs te zijn. En eigenlijk zijn we dat ook: gewoon secundair onderwijs maar dan in een buitengewoon jasje. Het mooiste voor ons als leerkracht is om te zien hoe ze al dan niet met behulp van kleinere en grote maatregelen toch kunnen slagen voor een vak/richting. Het allermooiste is dat we hen kunnen meenemen in ons enthousiasme en dat ze de mogelijkheid krijgen om deel te nemen aan allerlei activiteiten en meerdaagse reizen, net zoals dat in het gewoon onderwijs zou zijn. ’
‘Hier op Sint-Gerardus zijn vooral sterke kinderen. Kinderen die ervoor willen gaan en die willen bijleren. Onze leerlingen willen vooruit gaan en dat mogen we zeker niet uit het oog verliezen. Bovendien ken ik hier fijne collega’s en hangt er hier een heel gezellige sfeer.’
‘Ik heb de lagere school in het gewoon onderwijs les gevolgd en ik zit hier nu in mijn eerste jaar in de A-stroom. Ik vind het hier echt wel fijn. Een gewone lijnbus is te moeilijk voor mij en dus komen ze me thuis halen en ook dat vind ik fijn. De leerkrachten zijn erg vriendelijk en leggen alles extra uit voor mij, waardoor ik goed kan volgen en goede resultaten behaal. Ik vind het ook heel leuk dat ik nu gewoon mee kan doen met turnen. Op mijn vorige school was het vaak te moeilijk voor mij en kreeg ik andere opdrachten of kine en nu kan ik gewoon meedoen. Ik heb hier ook al heel snel vrienden gemaakt.‘
‘Ik doe de studierichting Verzorging en krijg ondersteuning omdat ik dyspraxie heb. De ondersteuning is voor mij op veel gebieden een echte meerwaarde. Ik leerde al samenvattingen maken en een planning maken voor het studeren. In de praktijklessen ondervond ik dat mijn dyspraxie het soms moeilijk maakte om handelingen zoals een hemd strijken of verluieren goed en vlot uit te voeren. Samen met mijn ondersteuner zoeken we dan naar oplossingen die mij kunnen helpen hiermee. We maken hiervoor samen stappenplannen die op mijn maat worden uitgeschreven. Tenslotte maak ik ook gebruik van de extra oefenmomenten in de ondersteuning. En ik krijg materialen als hulpmiddel om de handeling te vergemakkelijken.
Mijn ondersteuner helpt mij heel goed bij schoolwerk zoals hoe ik moet leren en hoe ik mezelf kan verbeteren. Niet alleen op schools vlak is een ondersteuner fijn maar het is ook echt een vertrouwenspersoon. Iemand waar je op kan rekenen en waarmee je bij alles terecht kan. We werken aan schoolopdrachten, praten over de lessen en de klas maar ook over moeilijke dingen. Mijn ondersteuner kan heel goed luisteren en helpen. Het is een moment van de week waar ik altijd naar uitkijk. ‘
‘Al vanaf het begin -mijn eerste dag in de peutertuin-zag het zorgteam van Sint-Gerardus in dat ik veel potentieel had en maakten het hun missie om ervoor te zorgen dat ik mijn volledige potentieel kon benutten. Vanzelfsprekend was dit niet. Ik kon immers niet lopen en ook niet praten. Toch begrepen ze in Sint-Gerardus al snel dat ik de wil had om alle mogelijkheden te grijpen om het meeste uit mijn leven te halen.
Na een tijdje zoeken, werd het duidelijk dat ik mijn rechtervoet het beste onder controle had en eens we dat wisten, kreeg ik oefeningen om de functionaliteit van mijn rechtervoet verder uit te bereiden. Ik kreeg eerst oefeningen op de computer waar ik leerde de muis met een joystick te bewegen met mijn voet. Eens ik dat onder de knie had, werkte de dienst Aanpassingen en Hulpmiddelen iets heel speciaals voor mij uit. Ze pasten namelijk een oude elektrische rolstoel zo aan dat ik deze met mijn rechtervoet kon bedienen. Dit was een van de levensveranderende momenten in mijn leven: ik kon eindelijk mezelf zelfstandig verplaatsen ondanks mijn zware motorische beperking. Dit alles was mogelijk door de inspanningen van gepassioneerde personeelsleden.
Een ander probleem dat opgelost diende te worden om mijn volledige potentieel te benutten en om meer zelfstandigheid te verkrijgen, was de vraag hoe ik op een effectieve manier kon communiceren. Communicatie is – volgens mij toch – een van de meest waardevolle vaardigheden voor een persoon met een (zware) motorische beperking. In Sint-Gerardus was men ervan bewust dat ik heel veel dingen te zeggen had. Daarom werd ik ondersteund door een logopediste om te werken aan mijn communicatieve vaardigheden. De logopediste voerde gesprekken met mij en las samen met mij boeken, zodat ik een feeling kreeg voor een correcte zinsbouw en het Nederlands in het algemeen. Daarnaast bekeken we ook of ik baat zou hebben bij een spraakcomputer en al snel was het duidelijk dat dat zo was. Met mijn spraakcomputer kan ik nu communiceren met mensen, dit dankzij de enorme inspanningen van het zorgteam.
Het laatste aspect waarom mijn schoolgaand leven op Sint-Gerardus voor mij zo waardevol was, was omdat ik daar kon opgroeien met lotgenoten. Omdat ik van kleins af aan andere kinderen zag die ook een motorische beperking hadden, kon ik mijn beperking relativeren. Dit bleek enorm waardevol te zijn voor mijn gemoedstoestand en dit versterkte ook mijn positieve kijk op het leven.
Kortom: ik heb heel veel te danken aan Sint Gerardus.’
‘Ik kom graag naar school in Sint-Gerardus. Mijn lievelingsvakken zijn rekenen en koken. Tijdens rekenen werkt iedereen in stilte. Dat vind ik fijn! Tijdens de kookles maken we lekkere dingen die we zelf mogen opeten. Sport en spel doe ik ook heel graag. Ik heb vrienden hier op school. Lore is mijn beste vriendin en Floran is mijn liefje. Wist je dat ik heel goed melodica kan spelen? Ik heb dat geleerd hier op school, tijdens hobby op woensdagnamiddag. ‘